နံနက္ (၈း၀၀) နာရီ
တိတိ၊ အုန္းေမာင္းသံၾကားရလွ်င္ စုေပါင္းတရားအားထုတ္ရာ ေနရာရွိ တရားထိုင္ရာ၌
အသံုးျပဳေသာ ျခင္ေထာင္ငယ္ကေလးမ်ားကို ေခါက္သိမ္းၿပီး၊ ဆြမ္းခံၾကြရန္
ျပင္ဆင္ၾကရေလသည္။ ျပင္ဆင္ရန္အခ်ိန္ (၅) မိနစ္ခန္႔သာ ရတတ္သည္ျဖစ္ရာ၊
တရားအားမထုတ္မီ အေစာၾကီးကတည္းက သပိတ္ကို ေရေဆးၿပီး ဆြမ္းစားေက်ာင္း၌
အရန္သင့္ ျပင္ဆင္ထားခဲ့ၾကရသည္။ ဆြမ္းေက်ာင္းသို႔သြား၊ သကၤန္းရံု၊
သပိတ္ကိုယ္စီလြယ္ၿပီး ဆြမ္းေက်ာင္းေရွ႕ရွိ ေျမကြက္လပ္တြင္ ဝါစဥ္အလိုက္
စီတန္း၍ ၿငိမ္သက္စြာ ရပ္တန္႔ေနၾကသည့္ သံဃာေတာ္မ်ားကို ၾကည့္ရသည္မွာ
ေအးခ်မ္းလြန္းလွပါသည္။
မွန္ပါ၏၊ သံဃာေတာ္မ်ား၏ သေဘာမွာ သာမန္အခါထက္ ဆြမ္းခံၾကြရန္
ျပင္ဆင္ခ်ိန္၊ ဆြမ္းခံၾကြခ်ိန္တို႔တြင္ ဒကာ-ဒကာမမ်ားအေပၚ
ေမတၱာပို႔သျခင္းအမႈ၊ ကာယိေျႏၵ၊ စကၡဳေျႏၵ စသည္တို႔ကို
ေစာင့္ထိန္းျခင္းအမႈတို႔ကို တိုးတက္၍ သတိထားေလ့ရွိေတာ္မူၾကသည္သာ ျဖစ္ေလသည္။
ထို႔အျပင္ တစ္နာရီ၊ တစ္နာရီခြဲဆိုသလို ေလာေလာလတ္လတ္ တရားအားထုတ္ခဲ့ၾကရာမွ
ၾကြလာေတာ္မူၾကသည္ ျဖစ္သည့္အေလ်ာက္ သမာဓိအရွိန္အဝါ အနည္းႏွင့္
အမ်ားပါလာၾကသည္ႏွင့္လည္း သက္ဆိုင္လိမ့္မည္ ထင္ပါသည္။
ဆြမ္းခံၾကြေတာ္မူၾကျခင္း
၅ မိနစ္ခန္႔ ေစာင့္ဆိုင္းၿပီး ဆရာေတာ္ၾကြေရာက္လာသည္ႏွင့္
ဆြမ္းေလာင္းဓမၼာရံု ရွိရာသို႔ စီတန္းၾကြေတာ္မူ ၾကပါသည္။
ဆြမ္းေလာင္းဓမၼာရံုသည္ ဆြမ္းစားေက်ာင္းႏွင့္ မနီးမေဝး၊ ေျခလွမ္း ၆၅၀
ခန္႔စာမွ် အကြာတြင္ တည္ရွိသည္။ ထိုမွ်အကြာအေဝး ရွိသည့္အျပင္ သစ္ပင္
ေတာေတာင္မ်ားကာဆီးထားသည္ ျဖစ္ရကား ဆြမ္းေလာင္းဓမၼာရံုမွ စီမံသံမ်ားကို
သံဃာေတာ္မ်ားဘက္မွ ၾကားသိရျခင္းမရွိေပ။
ဆြမ္းေလာင္းဓမၼာရံု
(အရွင္ေမေတၱယ်၏ ေျပာျပခ်က္အရ၊ ရြာထဲမွ ဒကာႀကီး (၃) ဦးက ဓမၼာရံုတြင္
ညအိပ္ညေန ေနလာေပးေလ့ရွိၾကေၾကာင္း၊ အလွဴ႕ရွင္မ်ားအေနျဖင့္ တစ္ဖြဲ႔လွ်င္
တစ္ႏွစ္တြင္မွ တစ္ရက္ ဆြမ္းကပ္ၾကရေၾကာင္း၊ (ဥပမာအားျဖင့္၊ ယခုႏွစ္-၂၀၁၂၊
ႏိုဝင္ဘာ (၇) ရက္ေန႔တြင္ ဆြမ္းကပ္ေသာအဖြဲ႔သည္၊ ေနာင္ႏွစ္- ၂၀၁၃၊ ႏိုဝင္ဘာ
(၇) ရက္ေန႔တြင္မွ ဆြမ္းေလာင္းလွဴလွည့္ ျပန္က်မည္ျဖစ္ေၾကာင္း)၊ ဆြမ္းလွဴေသာ
သူမ်ားအေနျဖင့္ ဆြမ္းေလာင္း ဓမၼာရံုတြင္ ညအိပ္လာေရာက္ၿပီး
စီမံခ်က္ျပဳတ္ကပ္လွဴၾကျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဓမၼာရံုသို႔ ညစဥ္လာေရာက္
ေစာင့္အိပ္သည့္ ဒကာၾကီး (၃)ဦးက အလွဴရွင္မ်ားကို
ကူညီေစာင့္ေရွာက္ေပးၾကေၾကာင္း သိရွိရပါသည္။)
ဆုပၸဋိပေႏၷာ ဘဂဝေတာ ဆာဝက ဆံေဃာ
ဆြမ္းခံလမ္းမွ ဆြမ္းေလာင္းဓမၼာရံုလမ္းဘက္သို႔ ခ်ိဳးေကြ႕လိုက္သည္ႏွင့္
ဓမၼာရံုအတြင္းဘက္ဆီမွ “ဆာဓု၊ ဆာဓု၊ ဆာဓု၊ ဆာာာာဓု” ဟူေသာ သာဓုေခၚသံမ်ား
စီစီညံညံ ထြက္ေပၚလာေလသည္။ ထို႔ေနာက္တြင္..
“ဆုပၸဋိပေႏၷာ ဘဂဝေတာ ဆာဝက ဆံေဃာ
ဥဂ်ဳပၸဋိပေႏၷာ ဘဂဝေတာ ဆာဝက ဆံေဃာ..” စသည့္ သံဃာ့ဂုဏ္ေတာ္ကိုးပါးကို ေဒသသံႏွင့္ ရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္သံမ်ား ပီသညီညာစြာ ထြက္ေပၚလာေလသည္။
ၾကည္ညိဳတတ္ၾကေပစြ၊ ၾကည္ႏူးဖြယ္ေကာင္းေလစြ။
ဤေနရာ၌ ဗဟုသုတအလို႔ငွါ သံယုတၱနိကာယ္၊ သဂါထာဝဂၢသံယုတ္ပါဠိေတာ္၊
သကၠသံယုတ္၊ ဓဇဂၢသုတ္ေတာ္လာ သံဃာ့ဂုဏ္ေတာ္ကိုးပါးကို ပါဠိေတာ္ႏွင့္
ျမန္မာျပန္ကို ေဖာ္ျပလိုပါသည္။
၁။ သုပၸဋိပေႏၷာ ဘဂဝေတာ သာဝကသံေဃာ၊
'ျမတ္စြာဘုရား၏ တပည့္သား သံဃာ ေတာ္သည္ ေကာင္းေသာအက်င့္ ရွိေတာ္မူပါေပ၏၊
(၂) ဥဇုပၸဋိပေႏၷာ ဘဂဝေတာ သာဝကသံေဃာ၊
ျမတ္စြာဘုရား၏ တပည့္သား သံဃာေတာ္သည္ ေျဖာင့္ မတ္ေသာအက်င့္ ရွိေတာ္မူပါေပ၏၊
(၃) ဉာယပၸဋိပေႏၷာ ဘဂဝေတာ သာဝကသံေဃာ၊
ျမတ္စြာဘုရား၏ တပည့္သားသံဃာေတာ္သည္ မွန္ေသာအက်င့္ ရွိေတာ္မူပါေပ၏၊
(၄) သာမီစိပၸဋိပေႏၷာ ဘဂဝေတာ သာဝကသံေဃာ၊
ျမတ္စြာဘုရား၏ တပည့္သားသံဃာေတာ္သည္ ေလ်ာ္ကန္ေသာအက်င့္ ရွိေတာ္မူပါေပ၏။
(*) ယဒိဒံ စတၱာရိ ပုရိသယုဂါနိ အ႒ ပုရိသပုဂၢလာ
ဧသ ဘဂဝေတာ သာဝကသံေဃာ
အစံု အားျဖင့္ ေလးစံု ပုဂၢိဳလ္အားျဖင့္ ရွစ္ပါးအေရအတြက္ရွိေသာ ျမတ္စြာဘုရား၏ တပည့္သား သံဃာေတာ္သည္
(၅) အာဟုေနေယ်ာ၊
(အရပ္ေဝးမွ) ေဆာင္ယူလာေသာ ဝတၳဳကိုေသာ္လည္း ေပးလွဴပူေဇာ္ခံရန္ ထိုက္တန္ေတာ္မူပါေပ၏၊
(၆) ပါဟုေနေယ်ာ၊
ဧည့္သည္တို႔အလို႔ငွါ စီမံထားေသာ ဝတၳဳကိုေသာ္လည္း ခံေတာ္မူထိုက္ပါေပ၏၊
(၇) ဒကၡိေဏေယ်ာ၊
တမလြန္အတြက္ ရည္ေမွ်ာ္ လွဴဒါန္းေသာ အလွဴကို ခံေတာ္မူထိုက္ပါေပ၏၊
(၈) အဥၨလိကရဏီေယာ၊
လက္အုပ္ခ်ီျခင္းကို ခံေတာ္မူထိုက္ပါေပ၏၊
(၉) အႏုတၱရံ ပုညေကၡတၱံ ေလာကႆာတိ။
သတၱဝါအေပါင္း၏ ေကာင္းမႈျပဳရန္ အျမတ္ဆံုးလယ္ေျမ ျဖစ္ပါေပ၏။
(မွတ္ခ်က္။ ။ ျမန္မာျပန္မွာ တိပိဋက ပါဠိေတာ္ျမန္မာျပန္မူအတိုင္းျဖစ္ပါသည္။)
ဆြမ္းေလာင္းဓမၼာရံုအဝင္ဝတြင္ ဒကာတစ္ဦးက ေျခေဆးေရေလာင္းေပးပါသည္။
ေနာက္ဒကာတစ္ဦးက ေျခသုတ္ေပးပါသည္။ ထို႔ေနာက္တြင္
ဆြမ္းစတင္ေလာင္းလွဴၾကေလသည္။
ဆြမ္းေလာင္းလွဴၾကပံုကို ထင္ျမင္ေအာင္ ေျပာရလွ်င္ ျမန္မာျပည္က
ဖားေအာက္ေတာရတြင္ ဆြမ္းေလာင္းလွဴၾကသည့္ ပံုစံမ်ိဳးဟုပင္ ေျပာရပါမည္။
စားပြဲခံုရွည္ၾကီးမ်ားေပၚတြင္ ဆြမ္းအိုး ႏွစ္အိုး (ဆြမ္းျဖဴတစ္အိုး၊
ဆြမ္းနီတစ္အိုး)၊ ခရမ္းသီး၊ ပဲ၊ အာလူး၊ ေမ်ာက္ဥ၊ ပီေလာပီနံဥ၊ ပဲသီး၊ စသည့္
ဟင္းအိုးမ်ား၊ ဒိန္ခ်ဥ္ဗူး၊ သေဘၤာသီး၊ ငွက္ေပ်ာသီး၊ ဖရဲသီး၊ သရက္သီး၊
စပ်စ္သီး၊ ရိုးရာမုန္းမ်ား စသည့္ အခ်ိဳပြဲဇလံုႀကီးမ်ားကို စားပြဲေပၚတြင္
ျပင္ဆင္ထားေလသည္။
ဆြမ္းေလာင္းလွဴသည့္ေနရာ
သီးသန္႔ျပဳလုပ္ထားပံုရသည့္ ဆြမ္းေလာင္းပံုစံခြက္ၾကီးျဖင့္
တစ္ေကာ္စာဆြမ္းသည္ သံဃာေတာ္တစ္ပါးအတြက္ ေကာင္းစြာေလာက္ငွပါသည္။
ထို႔ေနာက္တြင္ ကိုယ္လိုခ်င္သည့္ ဆြမ္းဟင္းကိုေတြ႕လွ်င္ အသာရပ္၍
အလွဴခံျခင္း၊ မလိုခ်င္သည့္ဆြမ္းဟင္းေရွ႕ကိုေရာက္လွ်င္ သပိတ္ဖံုးကို
ပိတ္ထားျခင္း တို႔ျဖင့္ ဆြမ္းအလွဴခံယူေတာ္မူၾကေလသည္။ ဆြမ္း၊
ဆြမ္းေဟာင္းမ်ား အလွဴခံၿပီး၍ အခ်ိဳပြဲဘက္သို႔အကူးတြင္ ဒကာတစ္ေယာက္က
သပိတ္ႏွင့္တိုင္းကာ ခပ္ဝိုင္းဝိုင္းညွပ္ထားသည့္ ပလပ္စတစ္မိုးကာျပားတစ္စကို
ဆြမ္းဟင္းမ်ားေပၚမွ ဖံုးအုပ္ေပးေလသည္။ ထို႔ေနာက္တြင္ ဒိန္ခ်ဥ္ဗူး၊
ငွက္ေပ်ာသီး စေသာ အခ်ိဳပြဲမ်ားကို ဆက္လက္ေလာင္းလွဴၾကေလသည္။
ဆြမ္းေလာင္းဓမၼာရံု၏ ဝင္ေပါက္မွဝင္၍ ထြက္ေပါက္သို႔ ထြက္မိလွ်င္
ဆြမ္းေလာင္းျခင္းကိစၥ ၿပီးဆံုးေလေတာ့သည္။
သာရဏီယဝတ္ (သို႕) အျပန္အလွန္ ဆြမ္းေလာင္းလွဴၾကျခင္း
ဆြမ္းစားေက်ာင္းသို႔ ျပန္လည္ေရာက္ရွိေသာအခါ ဆြမ္းေတာ္တင္ရန္
ျပင္ဆင္ထားေသာ ဆြမ္းေတာ္ပြဲ၌ ဆရာေတာ္မွ စ၍ အစဥ္အတိုင္း
ေလာင္းလွဴပူေဇာ္ၾကပါသည္။ ဤေနရာတြင္ ဆရာေတာ္ကို A ဟုသတ္မွတ္ၿပီး၊
အစဥ္အတိုင္း B, C, D, E, F စသည္ျဖင့္ သတ္မွတ္ၿပီး ေျပာဆိုရလွ်င္ ပို၍
နားရွင္းဖြယ္ရာ ရွိပါသည္။ ဆရာေတာ္ (A) သည္ ဆြမ္းေတာ္ပြဲ၌ လွဴလိုသမွ်
ေလာင္းလွဴၿပီးလွ်င္ မနီးမေဝးတြင္ သပိတ္ကိုပိုက္ကာ ရပ္ေစာင့္ေနေတာ္မူသည္။
ရဟန္းေတာ္ (B) သည္ ဆြမ္းေတာ္ပြဲ၌ ေလာင္းလွဴလိုသမွ် ေလာင္းလွဴၿပီးလွ်င္
ဆရာေတာ္ (A) ရွိရာသို႔ သြားေလသည္။
ထို႔ေနာက္ ဆရာေတာ္ (A) ၏ သပိတ္ထဲသို႔ မိမိ၏သပိတ္ထဲမွ (ဆြမ္းဟင္းျဖင့္
ေရာေႏွာေနေသာ) ဆြမ္းတစ္ဇြန္းကို ေလာင္းလွဴေလသည္။ ဆရာေတာ္ (A) ကလည္း
ထိုနည္းတူ၊ ရဟန္းေတာ္ (B) အား ဆြမ္းတစ္ဇြန္း ျပန္လည္ေလာင္းလွဴေလသည္။
ထို႔ေနာက္ ရဟန္းေတာ္ (B) သည္လည္း ဆရာေတာ္ (A) နည္းတူ မနီးမေဝး တစ္ေနရာတြင္
ရပ္ကာ က်န္ ရဟန္းေတာ္မ်ားကို ေစာင့္ဆိုင္းေတာ္မူေလသည္။ ရဟန္းေတာ္ (C)
သည္လည္း ဆြမ္းေတာ္ပြဲ၌ ေလာင္းလိုသမွ် ေလာင္းလွဴၿပီးလွ်င္ ဆရာေတာ္ (A)
ထံသို႔လည္းေကာင္း၊ ရဟန္းေတာ္ (B) ထံသို႔ သြား၍လည္းေကာင္း အျပန္အလွန္
ဆြမ္းေလာင္းလွဴၿပီးလွ်င္ မနီးမေဝးတစ္ေနရာ၌ရပ္ကာ က်န္ေသာ သံဃာေတာ္မ်ားကို
ေစာင့္ဆိုင္းေလာင္းလွဴေတာ္မူေလသည္။ ဤကား ထိုေတာရ၌ ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရေသာ
ထူးျခားသည့္ သာရဏီယက်င့္ဝတ္ပင္ ျဖစ္ေလသည္။
စာေပလာ သာရဏီယက်င့္ဝတ္
အဂၤုတၱရပါဠိေတာ္၊ ဆကၠနိပါတ္၊ သာရဏီယဝဂ္၊ ဒုတိယသာရဏီသုတ္၌ “ ရဟန္းတို႔၊
(သီတင္းသံုးေဖာ္တို႔၏) ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးျခင္း၊ ေလးစားျခင္းကို
ျပဳတတ္ကုန္ေသာ သာရဏီယတရား ေျခာက္မ်ိဳးတို႔သည္ (အခ်င္းခ်င္း)
သၿဂၤိဳဟ္ေထာက္ပံ့ရန္၊ မျငင္းခံုရန္၊ ညီညြတ္ရန္၊ တစ္ေပါင္းတည္းျဖစ္ရန္
ျဖစ္ကုန္၏” ဟု မိန္႔ေတာ္မူၿပီးလွ်င္ ေအာက္ပါ သာရဏီယဝတ္ ေျခာက္ပါးကို
ဘုရားျမတ္စြာ ေဟာၾကားေတာ္မူေလသည္။ ၎တို႔မွာ..
၁။ သီတင္းသံုးေဖာ္တို႔အေပၚ မ်က္ေမွာက္မ်က္ကြယ္ ကာယကံေမတၱာထားရျခင္း၊
၂။ သီတင္းသံုးေဖာ္တို႔အေပၚ မ်က္ေမွာက္မ်က္ကြယ္ ဝစီကံေမတၱာထားရျခင္း၊
၃။ သီတင္းသံုးေဖာ္တို႔အေပၚ မ်က္ေမွာက္မ်က္ကြယ္ မေနာကံေမတၱာထားရျခင္း၊
၄။ တရားေတာ္ႏွင့္အညီရအပ္ေသာ မိမိ၏ လာဘ္လာဘမ်ားကို၊ ယုတ္စြအဆံုး
မိမိရအပ္ေသာ ဆြမ္းကိုပင္ သီလရွိေသာ သီတင္းသံုးေဖာ္မ်ားႏွင့္ မခြဲျခားပဲ
သံုးေဆာင္မႈ ျပဳရျခင္း၊
၅။ သီတင္းသံုးေဖာ္မ်ားႏွင့္ မ်က္ေမွာက္မ်က္ကြယ္ ျဖဴစင္ေသာသီလ တူမွ်ရျခင္း၊
၆။ သီတင္းသံုးေဖာ္မ်ားႏွင့္ မ်က္ေမွာက္မ်က္ကြယ္ အယူအဆတူမွ်ရျခင္း.. တို႔ ျဖစ္ေလသည္။
ထိုေျခာက္မ်ိဳးတြင္ အမွတ္ ၁၊ ၂၊ ၃ တို႔ျဖင့္ သာရဏီယဝတ္ကို
က်င့္မည့္သူသည္ ကံသံုးပါးလံုးတြင္ ေမတၱာဓာတ္ကို ေရွ႕သြားျပဳ၍
က်င့္ေဆာင္ရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ညႊန္ျပေတာ္မူသည္။ အမွတ္ (၄) ျဖင့္ သာရဏီယဝတ္ကို
က်င့္မည့္သူသည္ ဆြမ္းစေသာ မိမိရရွိအပ္သည့္ လာဘ္လာဘအေပၚ၌ မေပးရက္လို
ဝန္တိုသည့္ မစၦရိယတရားကို ပါယ္ရွားႏိုင္သူ ျဖစ္ရမည္ ျဖစ္ေၾကာင္းႏွင့္၊
သီတင္းသံုးေဖာ္မ်ားႏွင့္ ခြဲေဝၿပီးမွသာ သံုးေဆာင္ရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း
ညႊန္ျပေတာ္မူသည္။ အမွတ္ ၅၊ ၆ တို႔ျဖင့္ သီတင္းသံုးေဖာ္ ရဟန္းေတာ္မ်ားႏွင့္
သီလ၊ အယူ မကြဲျပား၊ တသားတည္းရွိသူျဖစ္ရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ညႊန္ျပေတာ္မူေလသည္။
ဤတြင္ နံပါတ္ (၄) အေၾကာင္းကို အနည္းငယ္ ခ်ဲ႕ပါဦးမည္။ သာရဏီဝတ္ကို
က်င့္ေသာရဟန္းသည္ ဆြမ္းစသည္ကို ခံယူကတည္းက သံဃာေတာ္မ်ားႏွင့္အတူ
သံုးစြဲမည္ဟူေသာ စိတ္ထားျဖင့္ ခံယူရေလသည္။ မိမိရလာေသာဆြမ္းကို အတူေန
သံဃာေတာ္မ်ားကို မေထရ္ႀကီးမွသည္ ေနာက္ဆံုး မေထရ္အငယ္ဆံုးအထိ
ႀကီးစဥ္ငယ္လိုက္ ပုဂၢိဳလ္ေစ့ေအာင္ ေပးလွဴရသည္။ ေပးလွဴရာ၌လည္း စတိသေဘာမ်ိဳး
ေပးလွဴရသည္မဟုတ္၊ ထိုသံဃာေတာ္မ်ား အလိုရွိသေလာက္ ၾကည္ျဖဴစြာ ေပးလွဴရသည္။
ကိုယ့္အတြက္ မက်န္လွ်င္ အခ်ိန္ရွိေသးက တဖန္ျပန္၍ ဆြမ္းခံထြက္၊ ေရွးနည္းအတူ
မေထရ္ႀကီးကစၿပီး အပါးေစ့ေအာင္ ထပ္၍လွဴ၊ သံဃာေတာ္မ်ား မယူေတာ့ပဲ
က်န္ေသာဆြမ္းကိုမွ မိမိက ဘုဥ္းေပးရေလသည္။
သာရဏီယဝတ္ ျဖည့္က်င့္ရက်ိဳး
ဤက်င့္ဝတ္ကို (၁၂) ႏွစ္တိုင္တိုင္ က်င့္လွ်င္ သာရဏီယက်င့္ဝတ္ေအာင္သည္ဟု
ဆိုပါသည္။ (၁၂) ႏွစ္ ျပည့္ခါနီး၊ ဆြမ္းသပိတ္ကို ဆြမ္းေက်ာင္း၌ထားခဲ့ၿပီး
ေရခ်ိဳးသြားေနခိုက္တြင္ သံဃာေတာ္မ်ားက သာရဏီယက်င့္ဝတ္ကို
က်င့္ေနသူ၏သပိတ္မွန္းသိ၍ အကုန္လံုးကို ခြဲေဝစားပစ္လိုက္ၾကေသာ္လည္း
“ငါ့ဆြမ္းေတြကို အကုန္စားပစ္ရက္ၾကသည္၊ ငါ့အတြက္မွ ခ်န္မထားၾက” ဟု
စိတ္မကြက္ရ၊ “လာဘာ ဝတ ေမ၊ သုလဒၶံ ဝတ ေမ၊ ယႆ ေမ ပတၱာဂတံ အနာပုစၦာဝ သျဗဟၼစာရီ
ပရိဘုဥၨႏၱိ- ငါ့သီတင္းသံုးေဖာ္မ်ား ငါ့ကို မေျပာဆို မပန္ၾကားပဲေတာင္မွ
ဘုဥ္းေပးခ်ီးေျမွာက္ေတာ္မူၾကရွာတယ္၊ အရေတာ္လိုက္တာ၊ အရထူးလိုက္တာ” စသျဖင့္
ဝမ္းသာႏိုင္ရမည္။ အကယ္၍ စိတ္ကြက္မိလိုက္လွ်င္ စိတ္ကြက္လိုက္သည္ႏွင့္
သာရဏီယဝတ္ပ်က္ေတာ့သည္။ ျပန္က်င့္လိုလွ်င္ အစကစ၍ ၁၂-ႏွစ္တိုင္တိုင္
ျပန္က်င့္ရသည္ ဟု မဇၥ်ိမနိကာယ္၊ ေကာသမၺိယသုတ္အဖြင့္တြင္ ျပဆိုထားပါသည္။
ထိုသို႔ ၁၂ ႏွစ္တိုင္တိုင္ သာရဏီယဝတ္ကို ျဖည့္က်င့္၍ ေအာင္ျမင္ေတာ္မူလွ်င္ ထိုရဟန္းျမတ္သည္..
(၁)။ လူအမ်ားက ဣႆာ၊ မစၦရိယမရွိပဲ ခ်စ္ခင္ၾကည္ညိုၾကျခင္း (ဧဝံ ပူရိတ သာရဏီယဓမၼႆ ပန ေနဝ ဣႆာ၊ နမစၦရိယံ ေဟာတိ၊ ေသာ မႏုႆာနံ ပိေယာ ေဟာတိ)
(၂)။ ပစၥည္းလာဘ္လာဘ ေကာင္းစြာ ရလြယ္ျခင္း (သုလဘ ပစၥေယာ)
(၃)။ သပိတ္၌ရွိေသာ ဆြမ္းကိုပင္ ေပးလွဴ၍ မကုန္ႏိုင္ျခင္း၊ (ပတၱဂတမႆ ဒီဃမာနမၸိ န ခီယတိ)
(၄)။ (မဲႏိႈက္ျခင္းစသည့္) ပစၥည္းခြဲေဝလွဴဒါန္းရာမ်ားတြင္ အေကာင္းဆံုးပစၥည္းကို ရရွိျခင္း၊ (ဘာဇနီယဘ႑ဌာေန အဂၢဘ႑ံ လဘတိ)
(၅)။ တိုင္းျပည္ပ်က္၊ အငတ္ေဘးဆိုက္ စသည့္ေဘးဒုကၡမ်ားႏွင့္ ႀကံဳရေသာ္
နတ္မ်ားက ေၾကာင့္ၾကစိုက္ ကူညီေပးၾကျခင္း (ဘေယဝါ ဆာတေကဝါ သမၸေတၱ ေဒဝတာ
ဥႆုကၠံ အာပဇၨႏၱိ).....ဟူေသာ မ်က္ေမွာက္ဘဝ၌ ရနိုင္ေသာ ေကာင္းက်ိဳး ငါးမ်ိဳး
ကိုလည္း ၎သုတ္အဖြင့္၌ပင္ ေဖာ္ျပထားသည္ကို ေတြ႕ရွိရပါသည္။
တမလြန္ဘဝတြင္လည္း အလွဴလုပ္သူသည္ အလွဴမလုပ္သူထက္ သာလြန္၍ ရရွိအပ္ေသာ..
(၁) အသက္ပိုရွည္ျခင္း
(၂) ရုပ္ရည္အဆင္းပိုလွျခင္း
(၃) ခ်မ္းသာပိုႀကီးျခင္း
(၄) အၿခံအရံ (အေက်ာ္အေစာ) ပိုမ်ားျခင္း
(၅) အစိုးတရပိုရွိျခင္း.. ဟူသည့္ အက်ိဳးထူး (၅) မ်ိဳးကို
ရရွိႏိုင္ေၾကာင္း အဂၤုတၱရနိကာယ္ ပဥၥကနိပါတ္ပါဠိေတာ္၊ သုမနသုတၱန္ကို ေထာက္ဆ၍
သိရွိႏိုင္ၾကေလသည္။
သီတင္းသံုးေဖာ္ေကာင္း ရွိဖို႔လိုပါသည္
ဤသို႔ ေက်းဇူးမ်ားလွေသာ က်င့္ဝတ္ကို ျဖည့္က်င့္လိုၾကသူမ်ားအေနျဖင့္
ေလ်ာက္ပတ္ေသာ သီတင္းသံုးေဖာ္မ်ားကို ရရွိရန္ အလြန္အေရးၾကီးသည္ဟု
ယူဆမိပါသည္။ ဤကိစၥႏွင့္ ပတ္သက္၍ အ႒ကထာဆရာေပးထားသည့္ မွတ္ခ်က္စကားမွာလည္း
စိတ္ဝင္စားဖြယ္ ေကာင္းလြန္းလွပါသည္။ အ႒ကထာဆရာ၏ မွတ္ခ်က္မွာ..
“အယံ ပန သာရဏီယဓေမၼာ သုသိကၡိတာယ ပရိသာယ သုပူေရာ ေဟာတိ၊ ေနာ အသိကၡိတာယ
ပရိသာယ- ဤသာရဏီယက်င့္ဝတ္ကို ေကာင္းစြာသင္ထားအပ္ၿပီးေသာ (အသိဉာဏ္ရွိ၍
ယဥ္ေက်းေသာ) ပရိတ္သတ္ထံတြင္ ေကာင္းစြာျဖည့္က်င့္ ေအာင္ျမင္ႏိုင္၏၊
မသင္မၾကား မလိမၼာေသာ ပရိတ္သတ္ထံ၌ ျဖည့္က်င့္ေအာင္ျမင္ရန္ကား မျဖစ္ႏိုင္။
သုသိကၡိတာယ ဟိ ပရိသာယ ေယာ အညေတာ လဘတိ၊ ေသာ န ဂဏွာတိ၊ အညေတာ အလဘေႏၱာပိ
ပမာဏယုတၱေမဝ ဂဏွာတိ၊ န အတိေရကံ- ေကာင္းစြာသင္ထားအပ္ၿပီးေသာ (အသိဉာဏ္ရွိ၍
ယဥ္ေက်းေသာ) ပရိသတ္သည္ အျခားတစ္ေနရာက (ဆြမ္းစသည္ကို) ရထားၿပီးျဖစ္လွ်င္၊
(က်င့္ဝတ္ျဖည့္က်င့္ေနသူထံမွ) မခံယူေတာ့ေပ၊ အျခားတစ္ေနရာက
မရေသးလွ်င္ေတာင္မွ အတိုင္းအတာကိုၾကည့္၍သာ အလွဴခံ၏၊ အပိုအမို လက္မခံေပ။”..
ဟူ၏။ ပ႒ာန္းပါဠိေတာ္ေဟာေတာ္မူေသာ "ပုဂၢေလာပိ ဥပနိႆယ ပစၥေယန ပစၥေယာ"
ဟူသည္လည္း ဤသေဘာမ်ိဳးကိုပင္ ရည္ညႊန္းသည္ မဟုတ္ပါေလာ။
ယခု ေတာရေက်ာင္း၌ ျဖည့္က်င့္ေနၾကသည္မွာ စာေပလာသာရဏီယက်င့္ဝတ္မ်ိဳးႏွင့္
တစ္စိတ္တစ္ေဒသ အားျဖင့္ တူညီေနသည္ဟု ဆိုႏိုင္ခြင့္ ရွိမည္ ထင္ပါသည္။
ေတာေက်ာင္းေန မိတ္ေဆြ ရဟန္းေတာ္မ်ားကိုယ္တိုင္ကလည္း ယခုကဲ့သို႔ အျပန္အလွန္
ဆြမ္းေလာင္းလွဴၾကျခင္းကို “သာရဏီယဝတၱ” ဟုပင္ ေျပာဆိုသံုးႏႈန္းၾကပါသည္။
သူတို႔ထဲတြင္ ၁၂ ႏွစ္တိုင္ေအာင္ က်င့္သံုးနုိင္ၿပီးသူ၊
က်င့္သံုးနိုင္မည့္သူ ရွိ- မရွိကို အသာထား၊ ေလာေလာဆယ္ ရရွိလိုက္ၾကေသာ
အက်ိဳးအျမတ္မ်ားကား မနည္းလွဟု ဆိုႏိုင္ေလသည္။
မွန္ပါ၏။ ထိုရဟန္းေတာ္မ်ားအေနျဖင့္ ယခုကဲ့သို႔ သူ႔ဆြမ္း ကိုယ့္ဆြမ္း
အျပန္အလွန္ ေလာင္းလွဴၾကျခင္းျဖင့္ အခ်င္းခ်င္း စည္းလံုးမႈ ခ်စ္ခင္မႈတို႕
တိုးပြါးၾကရသည္သာ ျဖစ္ပါ၏။ တစ္ေန႔လံုး ေန၍၊ တစ္ခါေသာ္မွ မ်က္ႏွာခ်င္း
မဆိုင္မိႏိုင္စရာလည္း မရွိနိုင္ေတာ့။ မိမိ၏ သပိတ္ထဲမွ ဆြမ္းကို
ဇြန္းကေလးျဖင့္ေကာ္ရင္း “အရွင္ျမတ္သည္ ငါလွဴဒါန္းေသာဆြမ္းကို ဘုဥ္းေပးၿပီး
ပရိယတ္- ပဋိပတ္ အလုပ္မ်ားကို ခ်မ္းသာစြာ အားထုတ္ႏိုင္ပါေစ” ဟူ၍
တစ္ပါးခ်င္းစီကို ေမတၱာပို႔ရင္း ဆြမ္းေလာင္းလွဴခြင့္ ရၾကသည္မွာ
ႀကီးျမတ္ေသာေကာင္းမႈပင္မဟုတ္ပါေလာ။
ဆြမ္းေတာ္တင္ျခင္း၊ ဆြမ္းစားျခင္း
ထိုသို႕ အျပန္အလွန္ ဆြမ္းေလာင္းလွဴၾကၿပီးသည့္ေနာက္တြင္ ဘုရားရွင္အား
ဆြမ္းေတာ္ကပ္လွဴပူေဇာ္ၾကေလသည္။ ဆြမ္းေတာ္ကပ္လွဴပူေဇာ္သည့္ ဂါထာမ်ား၊
ဘုရားရွိခိုးမ်ား၊ ပရိတ္ႀကီးပါဠိေတာ္မ်ား၊ ေမတၱာပို႔ပါဠိမ်ားကို ေလးဆယ့္
ငါးမိနစ္ခန္႔ရြတ္ဖတ္ပူေဇာ္ အမွ်ေဝၿပီးလွ်င္ ဗုဒၶပူဇာ၊ ဗုဒၶဝႏၵနာ
လုပ္ငန္းစဥ္ ၿပီးဆံုးေလသည္။
ထို႔မွေနာက္ ေန႔လည္ (၁၂း၀၀) နာရီ မထိုးမခ်င္း မိမိဘုဥ္းေပးလိုေသာ
အခ်ိန္တြင္ မိမိ၏ သပိတ္မွ ဆြမ္းကို သပၸါယမွ်တသည္အထိ ေအးေအးသက္သာ
ဘုဥ္းေပးေတာ္မူႏိုင္ၾကေလသည္။
ဆက္လက္ေဝမွ်ပါဦးမည္။
ေမတၱာျဖင့္
အရွင္ဝိသာရဒ (ရမၼာဝတီ)
